"เป็นตัวร้ายแล้วไง? ก็ในเมื่อเหล่านางเอกเป็นเมียรักของผมหมดเลย!"

กูม่อหราน ควรจะเป็นผู้ชายที่ถูกรังแกอย่างน่าเวทนาที่สุด เหล่า ‘บุตรแห่งโชคชะตา’ ทั้ง 12 คน ผลัดเปลี่ยนกันปรากฏตัว ทั้งพวกถอนหมั้นแล้วกลับมาล้างแค้น, หมอเทวดาไร้เทียมทาน, เทพสงครามจุติ, ราชาเล้งออกจากคุก... พระเอกทุกคนต่างเหยียบใบหน้าของเขาเพื่อทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ตลอดเนื้อหาห้าล้านตัวอักษร เขาถูกแย่งชิงสตรี, ถูกยึดทรัพย์, ถูกสักประจานต่อหน้าสาธารณชน และถูกห้าม้าแยกสังขารจนตาย แต่ตอนนี้... เขาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำในชาติก่อน และมองเห็นความจริงทั้งหมด: โชคชะตาอันยิ่งใหญ่ของพวกพระเอก ที่แท้ก็พึ่งพาแต่ผู้หญิงงั้นรึ?! ... ความเสเพลคือหน้ากาก แผนการร้ายคือกระดูกเหล็ก เขาก้มกราบต่อหน้าฮ่องเต้เพื่อขอสมรสพระราชทาน รวบยอดราชโองการมาถึงหกฉบับในคราวเดียว: บุตรีสายตรงของอัครเสนาบดี, คุณหนูตระกูลหมอหลวง, องค์หญิงแห่งแดนเหนือ, หญิงคณิกาอันดับหนึ่ง, บุตรีของแม่ทัพใหญ่ และคุณหนูผู้ทรงความรู้จากตระกูลบัณฑิต... ในคืนเข้าหอ พี่สาวสายเย็นชาเอ่ยกับเขาว่า "เจ้าจงสวดอ้อนวอนให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ได้นานพอเถอะ" โลลิตัวร้ายยิ้มหวานขณะส่งน้ำชาพิษให้เขา องค์หญิงผมขาวชักดาบพาดคอของเขา ... พวกนางเกลียดเขา ระแวงเขา ลองใจเขา และจ้องจะฆ่าเขา ทว่าสุดท้าย... สตรีเหล่านั้นที่ถูกลิขิตมาให้เป็นของเหล่าพระเอก กลับเริ่มนอนไม่หลับเพราะคะนึงหาแต่เขา เมื่อเหล่าบุตรแห่งโชคชะตาเดินทางมาถึงเมืองหลวงด้วยความฮึกเหิม เตรียมเปิดฉากชีวิตระดับตำนาน กลับพบว่า "สตรีในพรหมลิขิต" ของพวกตน กำลังนั่งออดอ้อนอยู่ในอ้อมกอดของไอ้คุณชายเสเพลผู้นั้น โชคชะตาพังทลาย ลิขิตสวรรค์แตกสลาย รัศมีพระเอกดับสูญ บุตรแห่งโชคชะตาทั้ง 12 คนตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น: "แกใช้วิธีสกปรกอะไรกันแน่?!" กูม่อหรานเอนกายพิงเก้าอี้มังกรอย่างเกียจคร้าน พลางหุบพัดจีบในมือ "กลอุบาย? ท่านอ๋องผู้นี้จำเป็นต้องใช้ด้วยหรือ?" "จะโทษก็ต้องโทษพวกเจ้าเถอะ... ที่มาช้าเกินไป" ยินดีต้อนรับสู่กระดานหมากข้ามลิขิตของตัวร้ายผู้ถูกสวรรค์หันหลังให้ คราวนี้ โชคชะตาอยู่ในกำมือข้า หญิงงามอยู่ในอ้อมกอดข้า และชีวิตนี้... ข้าขอเป็นคนลิขิต