สดับเพียรหมื่นภพชาติ

หลี่จิ้งหยาง I ไป๋เยว่ชิง แม้ต้องโทษทัณฑ์ตกนรกสักกี่ภพพชาติ แม้ต้องกลายเป็นคนบาปอีกสักกี่พันปี ไป๋เยว่ชิงผู้นี้ก็มิอาจทนเห็นพุทธองค์หลี่จิ้งหยางเข้าสู่หนทางนิพพานได้ ร่างกายสง่างามมากด้วยฌานบารมีเยื้องย่างไปที่แห่งใด ไป๋เยว่ชิงก็ตามเป็นเงาในทุกหนแห่ง "พอเสียที พอเถิดหนาเยว่ชิง" เสียงของพุทธองค์เอ่ยขึ้นเนิบช้า ทว่าไป๋เยว่ชิงทำได้เพียงยิ้มขบขันอยู่เพียงลำพัง ขอให้พออย่างนั้นหรือ? "ตอนที่ข้าน้อยตายไป พุทธองค์เศร้าโศกบ้างหรือไม่?" หลี่จิ้งหยางปรายสายตามองคนถาม "อาตมาละวางอารมณ์และตัดอาวรณ์ไปหมดแล้วเยว่ชิง" "เช่นนั้นมีเหตุผลกลใดที่ท่านใช้มันเพื่อสังหารข้าน้อย ทั้งที่ข้าน้อยจงรักภักดีและเชื่อใจพุทธองค์เสมอมา" คนถามมีรอยยิ้มอยู่ในสายตา แต่พุทธองค์นั้นกลับมีสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "อย่าเป็นเช่นนี้เลยเยว่ชิง อย่าอยู่อย่างทุกข์ทนเพราะอาตมา" "ข้าน้อยน่ะหรือทุกข์ทน?" พุทธองค์หลี่จิ้งหยางหลับตาลงอย่างเชื่องช้า นั่งสงบจิตเข้าฌานบำเพ็ญเพียรโดยไม่สนว่าไป๋เยว่ชิงจะเอ่ยสิ่งใดออกมา "นักบุญในคราบปีศาจเช่นท่านมีดีอันใดกัน ข้าน้อยถึงต้องปล่อยให้ท่านสำเร็จเป้าหมายที่ตั้งใจ ในเมื่อท่านยังตัดโอกาสในชีวิตข้าน้อย ปลิดชีพข้าน้อยโดยที่ข้าน้อยไม่มีโอกาสขอร้องอ้อนวอนด้วยซ้ำ!" สดับเพียรหมื่นภพชาติ คำเตือน : เนื้อหาในเรื่องล้วนเป็นจินตนาการของผู้แต่งทั้งสิ้น ไม่มีความเป็นจริงหรือส่วนเกี่ยวข้องกับความเชื่อของผู้ใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบพระคุณนักอ่านทุกคนมากค่ะ *** สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พุทธศักราช ๒๕๕๘ โดยนักเขียนนามปากการอยดิน ห้ามทำการคัดลอก เลียนแบบ ดัดแปลงหรือทำซ้ำ เนื้อหา ภาพประกอบ หรือ เผยแพร่ข้อมูล ส่วนใดส่วนหนึ่งด้วยรูปแบบและวิธีการใดๆ ก็ตาม ก่อนได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานเท่านั้น ***